toucar

< touca
  1. v t Adornar a cabeza cun toucado. Tm v pron.
Verbo: toucar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

touco

toucas

touca

toucamos

toucades

toucan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucaba

toucabas

toucaba

toucabamos

toucabades

toucaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

touquei

toucaches

toucou

toucamos

toucastes

toucaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucara

toucaras

toucara

toucaramos

toucarades

toucaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucarei

toucarás

toucará

toucaremos

toucaredes

toucarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucaría

toucarías

toucaría

toucariamos

toucariades

toucarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

touque

touques

touque

touquemos

touquedes

touquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucase

toucases

toucase

toucasemos

toucasedes

toucasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucar

toucares

toucar

toucarmos

toucardes

toucaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

touca

-

-

toucade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

toucar

toucares

toucar

toucarmos

toucardes

toucaren

Gerundio

toucando

Participio

toucado

toucada

toucados

toucadas