arrandar

  1. v t Sachar un cultivo de segunda volta. Ex: Hoxe pola tarde imos arrandar o millo da veiga que temos na Devesa.

Citas

  • Hoxe pola tarde imos arrandar o millo da veiga que temos na Devesa.
Verbo: arrandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrando

arrandas

arranda

arrandamos

arrandades

arrandan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandaba

arrandabas

arrandaba

arrandabamos

arrandabades

arrandaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandei

arrandaches

arrandou

arrandamos

arrandastes

arrandaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandara

arrandaras

arrandara

arrandaramos

arrandarades

arrandaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandarei

arrandarás

arrandará

arrandaremos

arrandaredes

arrandarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandaría

arrandarías

arrandaría

arrandariamos

arrandariades

arrandarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrande

arrandes

arrande

arrandemos

arrandedes

arranden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandase

arrandases

arrandase

arrandasemos

arrandasedes

arrandasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandar

arrandares

arrandar

arrandarmos

arrandardes

arrandaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arranda

-

-

arrandade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandar

arrandares

arrandar

arrandarmos

arrandardes

arrandaren

Gerundio

arrandando

Participio

arrandado

arrandada

arrandados

arrandadas