accidentar

< accidente
  1. v pron Padecer un accidente. Ex: Accidenteime cando estaba limpando o baño.

Citas

  • Accidenteime cando estaba limpando o baño.
Verbo: accidentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidento

accidentas

accidenta

accidentamos

accidentades

accidentan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentaba

accidentabas

accidentaba

accidentabamos

accidentabades

accidentaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentei

accidentaches

accidentou

accidentamos

accidentastes

accidentaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentara

accidentaras

accidentara

accidentaramos

accidentarades

accidentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentarei

accidentarás

accidentará

accidentaremos

accidentaredes

accidentarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentaría

accidentarías

accidentaría

accidentariamos

accidentariades

accidentarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidente

accidentes

accidente

accidentemos

accidentedes

accidenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentase

accidentases

accidentase

accidentasemos

accidentasedes

accidentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentar

accidentares

accidentar

accidentarmos

accidentardes

accidentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

accidenta

-

-

accidentade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

accidentar

accidentares

accidentar

accidentarmos

accidentardes

accidentaren

Gerundio

accidentando

Participio

accidentado

accidentada

accidentados

accidentadas