tabicar

< tabique
  1. v t Pechar con tabiques.
  2. v t Dividir compartimentos por medio de tabiques.

Citas

  • Tabicaron a sala de reunións para facer varias oficinas
  • Tabicou a fiestra para que non entrara luz
Verbo: tabicar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabico

tabicas

tabica

tabicamos

tabicades

tabican

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicaba

tabicabas

tabicaba

tabicabamos

tabicabades

tabicaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabiquei

tabicaches

tabicou

tabicamos

tabicastes

tabicaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicara

tabicaras

tabicara

tabicaramos

tabicarades

tabicaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicarei

tabicarás

tabicará

tabicaremos

tabicaredes

tabicarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicaría

tabicarías

tabicaría

tabicariamos

tabicariades

tabicarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabique

tabiques

tabique

tabiquemos

tabiquedes

tabiquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicase

tabicases

tabicase

tabicasemos

tabicasedes

tabicasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicar

tabicares

tabicar

tabicarmos

tabicardes

tabicaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

tabica

-

-

tabicade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tabicar

tabicares

tabicar

tabicarmos

tabicardes

tabicaren

Gerundio

tabicando

Participio

tabicado

tabicada

tabicados

tabicadas