sucumbir

< lat succumbĕre
  1. v i Ceder a unha cousa á que non se pode resistir máis.
  2. v i Deixar de loitar ou resistir.
  3. v i Deixar de ter vida.

Citas

  • O seu irmán sucumbiu despois de varios anos de enfermidade
  • Sucumbín á tentación e tomei a sobremesa
  • Sucumbiron aos ataques do inimigo
Verbo: sucumbir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbo

sucumbes

sucumbe

sucumbimos

sucumbides

sucumben

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbía

sucumbías

sucumbía

sucumbiamos

sucumbiades

sucumbían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbín

sucumbiches

sucumbiu

sucumbimos

sucumbistes

sucumbiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbira

sucumbiras

sucumbira

sucumbiramos

sucumbirades

sucumbiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbirei

sucumbirás

sucumbirá

sucumbiremos

sucumbiredes

sucumbirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbiría

sucumbirías

sucumbiría

sucumbiriamos

sucumbiriades

sucumbirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumba

sucumbas

sucumba

sucumbamos

sucumbades

sucumban

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbise

sucumbises

sucumbise

sucumbisemos

sucumbisedes

sucumbisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbir

sucumbires

sucumbir

sucumbirmos

sucumbirdes

sucumbiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

sucumbe

-

-

sucumbide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sucumbir

sucumbires

sucumbir

sucumbirmos

sucumbirdes

sucumbiren

Gerundio

sucumbindo

Participio

sucumbido

sucumbida

sucumbidos

sucumbidas