subornar

< lat subornāre
  1. v t Mercar os favores dunha persoa actuando de maneira ilícita.

Formas incorrectas

sobornar
Verbo: subornar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suborno

subornas

suborna

subornamos

subornades

subornan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornaba

subornabas

subornaba

subornabamos

subornabades

subornaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornei

subornaches

subornou

subornamos

subornastes

subornaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornara

subornaras

subornara

subornaramos

subornarades

subornaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornarei

subornarás

subornará

subornaremos

subornaredes

subornarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornaría

subornarías

subornaría

subornariamos

subornariades

subornarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suborne

subornes

suborne

subornemos

subornedes

subornen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornase

subornases

subornase

subornasemos

subornasedes

subornasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornar

subornares

subornar

subornarmos

subornardes

subornaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

suborna

-

-

subornade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

subornar

subornares

subornar

subornarmos

subornardes

subornaren

Gerundio

subornando

Participio

subornado

subornada

subornados

subornadas