sentenciar

< sentenza
  1. v t Ditar ou declarar por sentenza. Tm abs.
  2. v t Emitir un xuízo ou expresar un parecer.

Citas

  • O xuíz sentenciouno a un ano de cárcere, OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto, O tribunal sentenciará mañá
  • Sen saber nada xa sentenciou que todo fora adrede

Formas incorrectas

sentenzar
Verbo: sentenciar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentencio

sentencias

sentencia

sentenciamos

sentenciades

sentencian

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciaba

sentenciabas

sentenciaba

sentenciabamos

sentenciabades

sentenciaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciei

sentenciaches

sentenciou

sentenciamos

sentenciastes

sentenciaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciara

sentenciaras

sentenciara

sentenciaramos

sentenciarades

sentenciaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciarei

sentenciarás

sentenciará

sentenciaremos

sentenciaredes

sentenciarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciaría

sentenciarías

sentenciaría

sentenciariamos

sentenciariades

sentenciarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentencie

sentencies

sentencie

sentenciemos

sentenciedes

sentencien

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciase

sentenciases

sentenciase

sentenciasemos

sentenciasedes

sentenciasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciar

sentenciares

sentenciar

sentenciarmos

sentenciardes

sentenciaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

sentencia

-

-

sentenciade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

sentenciar

sentenciares

sentenciar

sentenciarmos

sentenciardes

sentenciaren

Gerundio

sentenciando

Participio

sentenciado

sentenciada

sentenciados

sentenciadas