refractar

< lat refractu, p p de refringĕre
  1. v t FÍS Producir unha refracción nun raio ou nunha onda. Tm v pron.
Verbo: refractar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refracto

refractas

refracta

refractamos

refractades

refractan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractaba

refractabas

refractaba

refractabamos

refractabades

refractaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractei

refractaches

refractou

refractamos

refractastes

refractaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractara

refractaras

refractara

refractaramos

refractarades

refractaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractarei

refractarás

refractará

refractaremos

refractaredes

refractarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractaría

refractarías

refractaría

refractariamos

refractariades

refractarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refracte

refractes

refracte

refractemos

refractedes

refracten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractase

refractases

refractase

refractasemos

refractasedes

refractasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractar

refractares

refractar

refractarmos

refractardes

refractaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

refracta

-

-

refractade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refractar

refractares

refractar

refractarmos

refractardes

refractaren

Gerundio

refractando

Participio

refractado

refractada

refractados

refractadas