recapacitar

< re- + lat capacĭtāte ‘capacidade, intelixencia’
  1. v i Pensar detidamente unha cousa para tomar unha determinación ou analizar unha situación. Ex: Recapacitou e decidiu ir ao enterro.

Citas

  • Recapacitou e decidiu ir ao enterro.
Verbo: recapacitar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacito

recapacitas

recapacita

recapacitamos

recapacitades

recapacitan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitaba

recapacitabas

recapacitaba

recapacitabamos

recapacitabades

recapacitaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitei

recapacitaches

recapacitou

recapacitamos

recapacitastes

recapacitaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitara

recapacitaras

recapacitara

recapacitaramos

recapacitarades

recapacitaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitarei

recapacitarás

recapacitará

recapacitaremos

recapacitaredes

recapacitarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitaría

recapacitarías

recapacitaría

recapacitariamos

recapacitariades

recapacitarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacite

recapacites

recapacite

recapacitemos

recapacitedes

recapaciten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitase

recapacitases

recapacitase

recapacitasemos

recapacitasedes

recapacitasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitar

recapacitares

recapacitar

recapacitarmos

recapacitardes

recapacitaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

recapacita

-

-

recapacitade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recapacitar

recapacitares

recapacitar

recapacitarmos

recapacitardes

recapacitaren

Gerundio

recapacitando

Participio

recapacitado

recapacitada

recapacitados

recapacitadas