propiciar

< lat propitiāre
  1. v t Facer propicio a alguén.
  2. v t Favorecer a realización de algo.

Citas

  • Propiciaban os seus deuses con ofrendas
  • Propiciou a creación dun centro de acollida, O tempo non propiciaba ir de excursión
Verbo: propiciar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propicio

propicias

propicia

propiciamos

propiciades

propician

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciaba

propiciabas

propiciaba

propiciabamos

propiciabades

propiciaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciei

propiciaches

propiciou

propiciamos

propiciastes

propiciaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciara

propiciaras

propiciara

propiciaramos

propiciarades

propiciaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciarei

propiciarás

propiciará

propiciaremos

propiciaredes

propiciarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciaría

propiciarías

propiciaría

propiciariamos

propiciariades

propiciarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propicie

propicies

propicie

propiciemos

propiciedes

propicien

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciase

propiciases

propiciase

propiciasemos

propiciasedes

propiciasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciar

propiciares

propiciar

propiciarmos

propiciardes

propiciaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

propicia

-

-

propiciade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

propiciar

propiciares

propiciar

propiciarmos

propiciardes

propiciaren

Gerundio

propiciando

Participio

propiciado

propiciada

propiciados

propiciadas