premeditar

< lat praemeditāri
  1. v t Pensar e reflexionar con anticipación algo que se vai facer.
Verbo: premeditar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premedito

premeditas

premedita

premeditamos

premeditades

premeditan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditaba

premeditabas

premeditaba

premeditabamos

premeditabades

premeditaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditei

premeditaches

premeditou

premeditamos

premeditastes

premeditaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditara

premeditaras

premeditara

premeditaramos

premeditarades

premeditaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditarei

premeditarás

premeditará

premeditaremos

premeditaredes

premeditarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditaría

premeditarías

premeditaría

premeditariamos

premeditariades

premeditarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premedite

premedites

premedite

premeditemos

premeditedes

premediten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditase

premeditases

premeditase

premeditasemos

premeditasedes

premeditasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditar

premeditares

premeditar

premeditarmos

premeditardes

premeditaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

premedita

-

-

premeditade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

premeditar

premeditares

premeditar

premeditarmos

premeditardes

premeditaren

Gerundio

premeditando

Participio

premeditado

premeditada

premeditados

premeditadas