preexistir

< lat praeexistĕre
  1. v i Existir nun estado anterior.
  2. v i Existir con anterioridade a algunha cousa.
Verbo: preexistir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexisto

preexistes

preexiste

preexistimos

preexistides

preexisten

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistía

preexistías

preexistía

preexistiamos

preexistiades

preexistían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistín

preexistiches

preexistiu

preexistimos

preexististes

preexistiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistira

preexistiras

preexistira

preexistiramos

preexistirades

preexistiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistirei

preexistirás

preexistirá

preexistiremos

preexistiredes

preexistirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistiría

preexistirías

preexistiría

preexistiriamos

preexistiriades

preexistirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexista

preexistas

preexista

preexistamos

preexistades

preexistan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistise

preexistises

preexistise

preexistisemos

preexistisedes

preexistisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistir

preexistires

preexistir

preexistirmos

preexistirdes

preexistiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

preexiste

-

-

preexistide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

preexistir

preexistires

preexistir

preexistirmos

preexistirdes

preexistiren

Gerundio

preexistindo

Participio

preexistido

preexistida

preexistidos

preexistidas