pontificar

< pontifice
  1. v i Falar ou obrar cun ton de grande autoridade.
  2. v i Actuar como pontífice.
Verbo: pontificar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontifico

pontificas

pontifica

pontificamos

pontificades

pontifican

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificaba

pontificabas

pontificaba

pontificabamos

pontificabades

pontificaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontifiquei

pontificaches

pontificou

pontificamos

pontificastes

pontificaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificara

pontificaras

pontificara

pontificaramos

pontificarades

pontificaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificarei

pontificarás

pontificará

pontificaremos

pontificaredes

pontificarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificaría

pontificarías

pontificaría

pontificariamos

pontificariades

pontificarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontifique

pontifiques

pontifique

pontifiquemos

pontifiquedes

pontifiquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificase

pontificases

pontificase

pontificasemos

pontificasedes

pontificasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificar

pontificares

pontificar

pontificarmos

pontificardes

pontificaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

pontifica

-

-

pontificade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pontificar

pontificares

pontificar

pontificarmos

pontificardes

pontificaren

Gerundio

pontificando

Participio

pontificado

pontificada

pontificados

pontificadas