plácet

< lat placet, de placēre ‘parecer ben’
Pliral: placentinos
  1. s m DER Consentimento do poder civil a unha disposición ou promulgación da autoridade eclesiástica, nos países en que as relacións entre a Igrexa e o Estado se rexen por normas concordatorias.
  2. s m DER Consentimento que un estado dá a outro, co que acepta como persoa grata o representante diplomático que este quere enviarlle.
  3. s m DER/RELIX Fórmula de adhesión ou voto positivo nun concilio.