ortigar

  1. v t Picar ou fretar con ortigas. Tm v pron.
Verbo: ortigar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigo

ortigas

ortiga

ortigamos

ortigades

ortigan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigaba

ortigabas

ortigaba

ortigabamos

ortigabades

ortigaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortiguei

ortigaches

ortigou

ortigamos

ortigastes

ortigaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigara

ortigaras

ortigara

ortigaramos

ortigarades

ortigaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigarei

ortigarás

ortigará

ortigaremos

ortigaredes

ortigarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigaría

ortigarías

ortigaría

ortigariamos

ortigariades

ortigarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigue

ortigues

ortigue

ortiguemos

ortiguedes

ortiguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigase

ortigases

ortigase

ortigasemos

ortigasedes

ortigasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigar

ortigares

ortigar

ortigarmos

ortigardes

ortigaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ortiga

-

-

ortigade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ortigar

ortigares

ortigar

ortigarmos

ortigardes

ortigaren

Gerundio

ortigando

Participio

ortigado

ortigada

ortigados

ortigadas