opugnar

  1. v t Opoñerse a algo con violencia.
  2. v t Discutir unha opinión.
  3. v t BÉL Atacar un lugar.
Verbo: opugnar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugno

opugnas

opugna

opugnamos

opugnades

opugnan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnaba

opugnabas

opugnaba

opugnabamos

opugnabades

opugnaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnei

opugnaches

opugnou

opugnamos

opugnastes

opugnaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnara

opugnaras

opugnara

opugnaramos

opugnarades

opugnaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnarei

opugnarás

opugnará

opugnaremos

opugnaredes

opugnarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnaría

opugnarías

opugnaría

opugnariamos

opugnariades

opugnarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugne

opugnes

opugne

opugnemos

opugnedes

opugnen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnase

opugnases

opugnase

opugnasemos

opugnasedes

opugnasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnar

opugnares

opugnar

opugnarmos

opugnardes

opugnaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

opugna

-

-

opugnade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opugnar

opugnares

opugnar

opugnarmos

opugnardes

opugnaren

Gerundio

opugnando

Participio

opugnado

opugnada

opugnados

opugnadas