opoñer

< lat opponĕre
  1. v t Facer que persoas ou cousas se enfronten para impedir a súa acción.
  2. v t Comparar cousas ou persoas para ver as súas diferenzas.
  3. v t Poñer ou dicir en contra.
  4. v pron Manifestar desacordo.
  5. v pron Ser contrarias varias persoas ou cousas.

Sinónimos

Citas

  • A catedral de Santiago de Compostela oponse ao pazo de Raxoi
  • A oposición opúxose ás reformas que quería facer o goberno
  • As súas visións da vida opóñense frontalmente
  • O profesor opúxose ao cambio de data do exame
  • O seu comportamento oponse ao meu
  • Os atracadores apenas opuxeron resistencia cando chegou a policía

Palabras vecinas

Verbo: opoñer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoño

opós

opón

opoñemos

opoñedes

opoñen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoñía

opoñías

opoñía

opoñiamos

opoñiades

opoñían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opuxen

opuxeches

opuxo

opuxemos

opuxestes

opuxeron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opuxera

opuxeras

opuxera

opuxeramos

opuxerades

opuxeran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoñerei

opoñerás

opoñerá

opoñeremos

opoñeredes

opoñerán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoñería

opoñerías

opoñería

opoñeriamos

opoñeriades

opoñerían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoña

opoñas

opoña

opoñamos

opoñades

opoñan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opuxese

opuxeses

opuxese

opuxesemos

opuxesedes

opuxesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opuxer

opuxeres

opuxer

opuxermos

opuxerdes

opuxeren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

opón

-

-

opoñede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

opoñer

opoñeres

opoñer

opoñermos

opoñerdes

opoñeren

Gerundio

opoñendo

Participio

oposto

oposta

opostos

opostas