obstinar

< lat obstināre
  1. v pron Manterse firme nunha resolución, un propósito ou unha opinión. Ex: Luís obstinouse na súa idea e non cedeu.

Citas

  • Luís obstinouse na súa idea e non cedeu.
Verbo: obstinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstino

obstinas

obstina

obstinamos

obstinades

obstinan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinaba

obstinabas

obstinaba

obstinabamos

obstinabades

obstinaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinei

obstinaches

obstinou

obstinamos

obstinastes

obstinaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinara

obstinaras

obstinara

obstinaramos

obstinarades

obstinaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinarei

obstinarás

obstinará

obstinaremos

obstinaredes

obstinarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinaría

obstinarías

obstinaría

obstinariamos

obstinariades

obstinarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstine

obstines

obstine

obstinemos

obstinedes

obstinen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinase

obstinases

obstinase

obstinasemos

obstinasedes

obstinasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinar

obstinares

obstinar

obstinarmos

obstinardes

obstinaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

obstina

-

-

obstinade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obstinar

obstinares

obstinar

obstinarmos

obstinardes

obstinaren

Gerundio

obstinando

Participio

obstinado

obstinada

obstinados

obstinadas