obcecar

< lat obcaecāre
  1. v t Facer que alguén perda o xuízo ou a razón.
  2. v pron Perder a capacidade de razoar por ter unha idea fixa ou preconcibida do asunto.

Sinónimos

Citas

  • O enfado obcecouno e case fai unha loucura
  • Obcecouse en que tiña razón e non houbo quen o fixese cambiar de opinión
Verbo: obcecar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obceco

obcecas

obceca

obcecamos

obcecades

obcecan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecaba

obcecabas

obcecaba

obcecabamos

obcecabades

obcecaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcequei

obcecaches

obcecou

obcecamos

obcecastes

obcecaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecara

obcecaras

obcecara

obcecaramos

obcecarades

obcecaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecarei

obcecarás

obcecará

obcecaremos

obcecaredes

obcecarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecaría

obcecarías

obcecaría

obcecariamos

obcecariades

obcecarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obceque

obceques

obceque

obcequemos

obcequedes

obcequen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecase

obcecases

obcecase

obcecasemos

obcecasedes

obcecasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecar

obcecares

obcecar

obcecarmos

obcecardes

obcecaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

obceca

-

-

obcecade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

obcecar

obcecares

obcecar

obcecarmos

obcecardes

obcecaren

Gerundio

obcecando

Participio

obcecado

obcecada

obcecados

obcecadas