abundar

< lat abundāre lat ab- ‘intensidade’ + unda ‘rebosar, anegar’
  1. v i Haber ou ter en abundancia.
  2. v i Amosar o acordo con algunha idea ou opinión empregando os argumentos precisos. OBS: Úsase coa preposición en.

Antónimos

Confrontaciones

Citas

  • No campo abundan os insectos
  • O delegado de clase abundou nas opinións expostas polos seus compañeiros

Palabras vecinas

Verbo: abundar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundo

abundas

abunda

abundamos

abundades

abundan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundaba

abundabas

abundaba

abundabamos

abundabades

abundaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundei

abundaches

abundou

abundamos

abundastes

abundaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundara

abundaras

abundara

abundaramos

abundarades

abundaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundarei

abundarás

abundará

abundaremos

abundaredes

abundarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundaría

abundarías

abundaría

abundariamos

abundariades

abundarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abunde

abundes

abunde

abundemos

abundedes

abunden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundase

abundases

abundase

abundasemos

abundasedes

abundasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundar

abundares

abundar

abundarmos

abundardes

abundaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

abunda

-

-

abundade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abundar

abundares

abundar

abundarmos

abundardes

abundaren

Gerundio

abundando

Participio

abundado

abundada

abundados

abundadas