monotongar

< monotongo
  1. v t Reducir un ditongo a unha soa vogal.
Verbo: monotongar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongo

monotongas

monotonga

monotongamos

monotongades

monotongan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongaba

monotongabas

monotongaba

monotongabamos

monotongabades

monotongaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotonguei

monotongaches

monotongou

monotongamos

monotongastes

monotongaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongara

monotongaras

monotongara

monotongaramos

monotongarades

monotongaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongarei

monotongarás

monotongará

monotongaremos

monotongaredes

monotongarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongaría

monotongarías

monotongaría

monotongariamos

monotongariades

monotongarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongue

monotongues

monotongue

monotonguemos

monotonguedes

monotonguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongase

monotongases

monotongase

monotongasemos

monotongasedes

monotongasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongar

monotongares

monotongar

monotongarmos

monotongardes

monotongaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

monotonga

-

-

monotongade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monotongar

monotongares

monotongar

monotongarmos

monotongardes

monotongaren

Gerundio

monotongando

Participio

monotongado

monotongada

monotongados

monotongadas