mandil

< ár hispánico mandíl lat mantēle ‘toalla, mantel’
Pliral: mandís
  1. s m Peza de roupa que, atada á cintura e ás veces ao pescozo, se emprega en determinados labores para evitar que se manche a parte dianteira do corpo.
  2. s m Baeta que se emprega para dar ao cabalo a última man de limpeza.
  3. s m HIST Emblema dos masóns que representaba o uniforme empregado polos obreiros.

Sinónimos

Confrontaciones

Formas incorrectas

delantal

Palabras vecinas