lugartenente

< lugar + tenente
Pliral: lugartenentes
  1. s Persoa que está directamente baixo as ordes do xefe e con autoridade para substituílo en situacións determinadas.
  2. lugartenente real HIST Persoa que substituía ao monarca durante a súa ausencia ou en casos de incapacidade, na Baixa Idade Media. 

Citas

  • O xefe dos bandidos fuxiu, pero detiveron o seu lugartenente

Palabras vecinas