laretar

  1. v i Falar moito e sen xeito.
  2. v t Contar cousas que se deberían gardar.

Palabras vecinas

Verbo: laretar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

lareto

laretas

lareta

laretamos

laretades

laretan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretaba

laretabas

laretaba

laretabamos

laretabades

laretaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretei

laretaches

laretou

laretamos

laretastes

laretaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretara

laretaras

laretara

laretaramos

laretarades

laretaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretarei

laretarás

laretará

laretaremos

laretaredes

laretarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretaría

laretarías

laretaría

laretariamos

laretariades

laretarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

larete

laretes

larete

laretemos

laretedes

lareten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretase

laretases

laretase

laretasemos

laretasedes

laretasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretar

laretares

laretar

laretarmos

laretardes

laretaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

lareta

-

-

laretade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

laretar

laretares

laretar

laretarmos

laretardes

laretaren

Gerundio

laretando

Participio

laretado

laretada

laretados

laretadas