abrogar

< lat abrogāre ab- + rogāre ‘promulgar’
  1. v t DER Revogar unha lei, un decreto o un regulamento. OBS: O grupo br pronúnciase en sílabas separadas.
Verbo: abrogar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogo

abrogas

abroga

abrogamos

abrogades

abrogan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogaba

abrogabas

abrogaba

abrogabamos

abrogabades

abrogaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abroguei

abrogaches

abrogou

abrogamos

abrogastes

abrogaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogara

abrogaras

abrogara

abrogaramos

abrogarades

abrogaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogarei

abrogarás

abrogará

abrogaremos

abrogaredes

abrogarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogaría

abrogarías

abrogaría

abrogariamos

abrogariades

abrogarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogue

abrogues

abrogue

abroguemos

abroguedes

abroguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogase

abrogases

abrogase

abrogasemos

abrogasedes

abrogasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogar

abrogares

abrogar

abrogarmos

abrogardes

abrogaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

abroga

-

-

abrogade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrogar

abrogares

abrogar

abrogarmos

abrogardes

abrogaren

Gerundio

abrogando

Participio

abrogado

abrogada

abrogados

abrogadas