interpelar

< lat interpellāre
  1. v t Dirixir a palabra a alguén para lle pedir algunha cousa, especialmente para que explique algo que fixo ou dixo.
  2. v t POLÍT Requerir un membro da cámara ou un grupo parlamentario ao goberno ou a un dos seus membros que dea explicacións sobre unha cuestión allea aos proxectos ou proposicións de lei.

Palabras vecinas

Verbo: interpelar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelo

interpelas

interpela

interpelamos

interpelades

interpelan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelaba

interpelabas

interpelaba

interpelabamos

interpelabades

interpelaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelei

interpelaches

interpelou

interpelamos

interpelastes

interpelaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelara

interpelaras

interpelara

interpelaramos

interpelarades

interpelaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelarei

interpelarás

interpelará

interpelaremos

interpelaredes

interpelarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelaría

interpelarías

interpelaría

interpelariamos

interpelariades

interpelarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpele

interpeles

interpele

interpelemos

interpeledes

interpelen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelase

interpelases

interpelase

interpelasemos

interpelasedes

interpelasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelar

interpelares

interpelar

interpelarmos

interpelardes

interpelaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

interpela

-

-

interpelade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

interpelar

interpelares

interpelar

interpelarmos

interpelardes

interpelaren

Gerundio

interpelando

Participio

interpelado

interpelada

interpelados

interpeladas