insurxir

  1. v t, v pron insurreccionar.
Verbo: insurxir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxo

insurxes

insurxe

insurximos

insurxides

insurxen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxía

insurxías

insurxía

insurxiamos

insurxiades

insurxían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxín

insurxiches

insurxiu

insurximos

insurxistes

insurxiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxira

insurxiras

insurxira

insurxiramos

insurxirades

insurxiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxirei

insurxirás

insurxirá

insurxiremos

insurxiredes

insurxirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxiría

insurxirías

insurxiría

insurxiriamos

insurxiriades

insurxirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxa

insurxas

insurxa

insurxamos

insurxades

insurxan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxise

insurxises

insurxise

insurxisemos

insurxisedes

insurxisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxir

insurxires

insurxir

insurxirmos

insurxirdes

insurxiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

insurxe

-

-

insurxide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

insurxir

insurxires

insurxir

insurxirmos

insurxirdes

insurxiren

Gerundio

insurxindo

Participio

insurxido

insurxida

insurxidos

insurxidas