inquietar

< lat inquietāre
  1. v t Poñer inquedo a alguén.
  2. v pron Poñerse inquedo alguén.

Antónimos

Citas

  • A súa tardanza inquietou os pais
  • ¡Non se inquieta quen non quere!
Verbo: inquietar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquieto

inquietas

inquieta

inquietamos

inquietades

inquietan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietaba

inquietabas

inquietaba

inquietabamos

inquietabades

inquietaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietei

inquietaches

inquietou

inquietamos

inquietastes

inquietaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietara

inquietaras

inquietara

inquietaramos

inquietarades

inquietaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietarei

inquietarás

inquietará

inquietaremos

inquietaredes

inquietarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietaría

inquietarías

inquietaría

inquietariamos

inquietariades

inquietarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquiete

inquietes

inquiete

inquietemos

inquietedes

inquieten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietase

inquietases

inquietase

inquietasemos

inquietasedes

inquietasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietar

inquietares

inquietar

inquietarmos

inquietardes

inquietaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

inquieta

-

-

inquietade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inquietar

inquietares

inquietar

inquietarmos

inquietardes

inquietaren

Gerundio

inquietando

Participio

inquietado

inquietada

inquietados

inquietadas