indignar

< lat indignāri
  1. v t Provocar indignación en alguén.
  2. v pron Poñerse indignado.

Confrontaciones

Citas

  • Indignounos con aqueles comentarios tan irrespectuosos
  • Indignouse toda cando lle preguntei polas vacacións
Verbo: indignar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indigno

indignas

indigna

indignamos

indignades

indignan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignaba

indignabas

indignaba

indignabamos

indignabades

indignaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignei

indignaches

indignou

indignamos

indignastes

indignaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignara

indignaras

indignara

indignaramos

indignarades

indignaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignarei

indignarás

indignará

indignaremos

indignaredes

indignarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignaría

indignarías

indignaría

indignariamos

indignariades

indignarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indigne

indignes

indigne

indignemos

indignedes

indignen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignase

indignases

indignase

indignasemos

indignasedes

indignasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignar

indignares

indignar

indignarmos

indignardes

indignaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

indigna

-

-

indignade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indignar

indignares

indignar

indignarmos

indignardes

indignaren

Gerundio

indignando

Participio

indignado

indignada

indignados

indignadas