incriminar

< lat incrimināre
  1. v t DER Acusar a alguén de participar como responsable da comisión dun delito.
Verbo: incriminar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incrimino

incriminas

incrimina

incriminamos

incriminades

incriminan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminaba

incriminabas

incriminaba

incriminabamos

incriminabades

incriminaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminei

incriminaches

incriminou

incriminamos

incriminastes

incriminaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminara

incriminaras

incriminara

incriminaramos

incriminarades

incriminaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminarei

incriminarás

incriminará

incriminaremos

incriminaredes

incriminarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminaría

incriminarías

incriminaría

incriminariamos

incriminariades

incriminarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incrimine

incrimines

incrimine

incriminemos

incriminedes

incriminen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminase

incriminases

incriminase

incriminasemos

incriminasedes

incriminasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminar

incriminares

incriminar

incriminarmos

incriminardes

incriminaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

incrimina

-

-

incriminade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incriminar

incriminares

incriminar

incriminarmos

incriminardes

incriminaren

Gerundio

incriminando

Participio

incriminado

incriminada

incriminados

incriminadas