incautar

< lat latdío cautu ‘multa’
  1. v pron DER Apoderarse as autoridades dos bens ou propiedades dunha persoa. Ex: A policía incautouse dun alixo de tabaco.

Citas

  • A policía incautouse dun alixo de tabaco.
Verbo: incautar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incauto

incautas

incauta

incautamos

incautades

incautan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautaba

incautabas

incautaba

incautabamos

incautabades

incautaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautei

incautaches

incautou

incautamos

incautastes

incautaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautara

incautaras

incautara

incautaramos

incautarades

incautaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautarei

incautarás

incautará

incautaremos

incautaredes

incautarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautaría

incautarías

incautaría

incautariamos

incautariades

incautarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incaute

incautes

incaute

incautemos

incautedes

incauten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautase

incautases

incautase

incautasemos

incautasedes

incautasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautar

incautares

incautar

incautarmos

incautardes

incautaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

incauta

-

-

incautade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

incautar

incautares

incautar

incautarmos

incautardes

incautaren

Gerundio

incautando

Participio

incautado

incautada

incautados

incautadas