gaón

< hebreo gaon ‘eminencia, excelencia’
Pliral: gaóns
  1. s m HIST/RELIX Título honorífico, que equivale a ‘excelencia’, que se lles daba durante a época gaonítica (ss VI-XIII) aos mestres do período postalmúdico e, sobre todo, aos xefes das academias babilónicas.

Palabras vecinas