ganir

< lat gannīre ‘xemer un can’
  1. v i Queixarse un animal, especialmente o can.
Verbo: ganir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

gano

ganes

gane

ganimos

ganides

ganen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganía

ganías

ganía

ganiamos

ganiades

ganían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganín

ganiches

ganiu

ganimos

ganistes

ganiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganira

ganiras

ganira

ganiramos

ganirades

ganiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganirei

ganirás

ganirá

ganiremos

ganiredes

ganirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganiría

ganirías

ganiría

ganiriamos

ganiriades

ganirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

gana

ganas

gana

ganamos

ganades

ganan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganise

ganises

ganise

ganisemos

ganisedes

ganisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganir

ganires

ganir

ganirmos

ganirdes

ganiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

gane

-

-

ganide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ganir

ganires

ganir

ganirmos

ganirdes

ganiren

Gerundio

ganindo

Participio

ganido

ganida

ganidos

ganidas