aludir

< lat alludĕre
  1. v t Falar de algo ou alguén de forma indirecta e sen mención expresa.
  2. v i Facer referencia a unha persoa ou cousa sen mencionala ou sen deterse moito nela.

Citas

  • Aludiu os seus pais e amigos no momento do brinde
  • Comezou falando de si mesmo pero logo aludiu tamén aos problemas da súa empresa
Verbo: aludir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludo

aludes

alude

aludimos

aludides

aluden

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludía

aludías

aludía

aludiamos

aludiades

aludían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludín

aludiches

aludiu

aludimos

aludistes

aludiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludira

aludiras

aludira

aludiramos

aludirades

aludiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludirei

aludirás

aludirá

aludiremos

aludiredes

aludirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludiría

aludirías

aludiría

aludiriamos

aludiriades

aludirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aluda

aludas

aluda

aludamos

aludades

aludan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludise

aludises

aludise

aludisemos

aludisedes

aludisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludir

aludires

aludir

aludirmos

aludirdes

aludiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

alude

-

-

aludide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aludir

aludires

aludir

aludirmos

aludirdes

aludiren

Gerundio

aludindo

Participio

aludido

aludida

aludidos

aludidas