alucinar

< lat allucināri ‘ter alucinacións’
  1. v t MED Producir unha alucinación nunha persoa.
  2. v t fig Cegar, cativar irresistiblemente algo que resulta abraiante.
  3. v i Padecer ou sufrir alucinacións.

Citas

  • Alucinei co cambio de peinado que se fixo Marta o outro día
  • Alucinou con todas as felicitacións que recibiu despois do seu éxito
  • As substancias que tomou alucinárono
Verbo: alucinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucino

alucinas

alucina

alucinamos

alucinades

alucinan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinaba

alucinabas

alucinaba

alucinabamos

alucinabades

alucinaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinei

alucinaches

alucinou

alucinamos

alucinastes

alucinaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinara

alucinaras

alucinara

alucinaramos

alucinarades

alucinaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinarei

alucinarás

alucinará

alucinaremos

alucinaredes

alucinarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinaría

alucinarías

alucinaría

alucinariamos

alucinariades

alucinarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucine

alucines

alucine

alucinemos

alucinedes

alucinen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinase

alucinases

alucinase

alucinasemos

alucinasedes

alucinasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinar

alucinares

alucinar

alucinarmos

alucinardes

alucinaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

alucina

-

-

alucinade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alucinar

alucinares

alucinar

alucinarmos

alucinardes

alucinaren

Gerundio

alucinando

Participio

alucinado

alucinada

alucinados

alucinadas