fintar

< finta
  1. v t Facer alguén unha finta.

Confrontaciones

Verbo: fintar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finto

fintas

finta

fintamos

fintades

fintan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintaba

fintabas

fintaba

fintabamos

fintabades

fintaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintei

fintaches

fintou

fintamos

fintastes

fintaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintara

fintaras

fintara

fintaramos

fintarades

fintaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintarei

fintarás

fintará

fintaremos

fintaredes

fintarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintaría

fintarías

fintaría

fintariamos

fintariades

fintarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

finte

fintes

finte

fintemos

fintedes

finten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintase

fintases

fintase

fintasemos

fintasedes

fintasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintar

fintares

fintar

fintarmos

fintardes

fintaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

finta

-

-

fintade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fintar

fintares

fintar

fintarmos

fintardes

fintaren

Gerundio

fintando

Participio

fintado

fintada

fintados

fintadas