fenecer

< cast antigo fenir lat finīre ‘acabar’
  1. v i Deixar de existir unha persoa.
  2. v i Murchar un vexetal.
  3. v i Perder a forza e a enerxía unha persoa.

Sinónimos

Citas

  • As flores feneceron nun clima tan seco
  • Coa guerra feneceu a actividade cultural
  • Feneceu despois dunha longa enfermidade
  • O seu ánimo feneceu ante a mala situación

Palabras vecinas

Verbo: fenecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenezo

feneces

fenece

fenecemos

fenecedes

fenecen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecía

fenecías

fenecía

feneciamos

feneciades

fenecían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecín

feneciches

feneceu

fenecemos

fenecestes

feneceron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecera

feneceras

fenecera

feneceramos

fenecerades

feneceran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecerei

fenecerás

fenecerá

feneceremos

feneceredes

fenecerán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecería

fenecerías

fenecería

feneceriamos

feneceriades

fenecerían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

feneza

fenezas

feneza

fenezamos

fenezades

fenezan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecese

feneceses

fenecese

fenecesemos

fenecesedes

fenecesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecer

feneceres

fenecer

fenecermos

fenecerdes

feneceren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

fenece

-

-

fenecede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fenecer

feneceres

fenecer

fenecermos

fenecerdes

feneceren

Gerundio

fenecendo

Participio

fenecido

fenecida

fenecidos

fenecidas