febreiro

< lat februarĭu
Pliral: febreiros
  1. s m Segundo mes do ano que conta con vinte e oito días nos anos comúns e vinte e nove nos bisestos.

Refranes

  • A castaña e o besugo en febreiro están en zugo.
  • Abrígate por febreiro con dúas capas e un sombreiro.
  • Cando febreiro non febreirea, marzo marcea.
  • Come máis pan un día de sol de febreiro, que os cabalos de todo o reino.
  • Come máis un día de sol en febreiro, que cantos cabalos ten o reino.
  • En febreiro bo é o obreiro, e mellor ao derradeiro.
  • En febreiro saca o boi do teu centeo.
  • En febreiro sae o oso do oseiro.
  • Febreiriño corto, cos seus días vinteoito; se dura máis catro, non queda can nin gato, nin ratiño• no burato, nin ovella rabela, nin pastor para ir con ela, nin cornos no carneiro, nin orellas ao pregoeiro.
  • Febreiriño febras dá e, se non as dera, xa as dará.
  • Febreiro camiseiro, nin boa meda nin bo palleiro.
  • Febreiro curto cos seus días vinteoito, se duras máis catro, non quedaba can nin gato, nin rato no burato.
  • Febreiro curto cos seus días vinteoito, se duras máis catro, non quedaba can nin gato, nin rato no burato.
  • Febreiro curto, o peor de todos.
  • Febreiro louco, sacou o seu irmán e apedreouno.
  • Febreiro, cabriteiro.
  • Febreiro, cebadeiro.
  • Febreiro, febras de frío e non de liño.
  • Febreiro, inda que curto, é o peor de todos.
  • Febreiro, se te capas e un sombreiro.
  • Febreiro, xeada na leira e cachopo na lareira.
  • Polo san Matías xa cantan as cotovías.
  • Polo san Matías, marzo aos cinco días.
  • San Matías anda co Entroido ás porfías.
  • Se febreiro non febreirea, marzo marcea.

Palabras vecinas