fanicar

  1. v t Escachar os bordos de algo. Ex: Fanicou a vaixela por non tratala con coidado.

Citas

  • Fanicou a vaixela por non tratala con coidado.
Verbo: fanicar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanico

fanicas

fanica

fanicamos

fanicades

fanican

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicaba

fanicabas

fanicaba

fanicabamos

fanicabades

fanicaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

faniquei

fanicaches

fanicou

fanicamos

fanicastes

fanicaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicara

fanicaras

fanicara

fanicaramos

fanicarades

fanicaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicarei

fanicarás

fanicará

fanicaremos

fanicaredes

fanicarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicaría

fanicarías

fanicaría

fanicariamos

fanicariades

fanicarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanique

faniques

fanique

faniquemos

faniquedes

faniquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicase

fanicases

fanicase

fanicasemos

fanicasedes

fanicasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicar

fanicares

fanicar

fanicarmos

fanicardes

fanicaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

fanica

-

-

fanicade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fanicar

fanicares

fanicar

fanicarmos

fanicardes

fanicaren

Gerundio

fanicando

Participio

fanicado

fanicada

fanicados

fanicadas