facultar

< facultade
  1. v t Dar a alguén a facultade ou dereito para facer algo. Ex: Ese documento facúltate para asinar no seu nome.

Citas

  • Ese documento facúltate para asinar no seu nome.
Verbo: facultar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

faculto

facultas

faculta

facultamos

facultades

facultan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultaba

facultabas

facultaba

facultabamos

facultabades

facultaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultei

facultaches

facultou

facultamos

facultastes

facultaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultara

facultaras

facultara

facultaramos

facultarades

facultaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultarei

facultarás

facultará

facultaremos

facultaredes

facultarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultaría

facultarías

facultaría

facultariamos

facultariades

facultarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

faculte

facultes

faculte

facultemos

facultedes

faculten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultase

facultases

facultase

facultasemos

facultasedes

facultasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultar

facultares

facultar

facultarmos

facultardes

facultaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

faculta

-

-

facultade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

facultar

facultares

facultar

facultarmos

facultardes

facultaren

Gerundio

facultando

Participio

facultado

facultada

facultados

facultadas