estrañar

< lat extraneāre
  1. v t Encontrar estraña algunha cousa, especialmente cando é nova.
  2. v t Sentir a ausencia de alguén. Tm abs.
  3. v t Desterrar a un país estranxeiro.
  4. v i Provocar estrañeza algo ou alguén.
  5. v pron Sentir estrañeza por algo.

Citas

  • A avoa estraña a casa e está desorientada
  • Estrañoulle moito que non fose traballar
  • Estrañouse cando o viu chegar só
  • O rapaz estraña a súa nai, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, Os meus rapaces non estrañan nada
Verbo: estrañar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estraño

estrañas

estraña

estrañamos

estrañades

estrañan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañaba

estrañabas

estrañaba

estrañabamos

estrañabades

estrañaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañei

estrañaches

estrañou

estrañamos

estrañastes

estrañaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañara

estrañaras

estrañara

estrañaramos

estrañarades

estrañaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañarei

estrañarás

estrañará

estrañaremos

estrañaredes

estrañarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañaría

estrañarías

estrañaría

estrañariamos

estrañariades

estrañarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañe

estrañes

estrañe

estrañemos

estrañedes

estrañen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañase

estrañases

estrañase

estrañasemos

estrañasedes

estrañasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañar

estrañares

estrañar

estrañarmos

estrañardes

estrañaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

estraña

-

-

estrañade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

estrañar

estrañares

estrañar

estrañarmos

estrañardes

estrañaren

Gerundio

estrañando

Participio

estrañado

estrañada

estrañados

estrañadas