encoraxar

< coraxe
  1. v t Producir coraxe a alguén.
  2. v pron Sentir coraxe.

Citas

  • Encoraxouno ver a situación en que vivían os meniños
  • Encoraxouse todo cando se decatou de que o estaban enganando, Encoraxáronse e enfrontáronse aos seus inimigos
Verbo: encoraxar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxo

encoraxas

encoraxa

encoraxamos

encoraxades

encoraxan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxaba

encoraxabas

encoraxaba

encoraxabamos

encoraxabades

encoraxaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxei

encoraxaches

encoraxou

encoraxamos

encoraxastes

encoraxaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxara

encoraxaras

encoraxara

encoraxaramos

encoraxarades

encoraxaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxarei

encoraxarás

encoraxará

encoraxaremos

encoraxaredes

encoraxarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxaría

encoraxarías

encoraxaría

encoraxariamos

encoraxariades

encoraxarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxe

encoraxes

encoraxe

encoraxemos

encoraxedes

encoraxen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxase

encoraxases

encoraxase

encoraxasemos

encoraxasedes

encoraxasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxar

encoraxares

encoraxar

encoraxarmos

encoraxardes

encoraxaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

encoraxa

-

-

encoraxade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encoraxar

encoraxares

encoraxar

encoraxarmos

encoraxardes

encoraxaren

Gerundio

encoraxando

Participio

encoraxado

encoraxada

encoraxados

encoraxadas