encandear

< candea
  1. v t Provocar unha luz excesiva que alguén vexa con dificultade ou quede sen vista momentaneamente.
  2. v t Causar unha cousa ou persoa grande admiración ou asombro.

Sinónimos

Confrontaciones

Citas

  • Cando súa nai lle levantou a persiana os raios de sol encandeárono
  • Encandeouno cos seus traxes bonitos, pero realmente non tiña un can
  • Os castiñeiros encandean máis tarde cós bidueiros e cós amieiros

Palabras vecinas

Verbo: encandear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandeo

encandeas

encandea

encandeamos

encandeades

encandean

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandeaba

encandeabas

encandeaba

encandeabamos

encandeabades

encandeaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandeei

encandeaches

encandeou

encandeamos

encandeastes

encandearon

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandeara

encandearas

encandeara

encandearamos

encandearades

encandearan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandearei

encandearás

encandeará

encandearemos

encandearedes

encandearán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandearía

encandearías

encandearía

encandeariamos

encandeariades

encandearían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandee

encandees

encandee

encandeemos

encandeedes

encandeen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandease

encandeases

encandease

encandeasemos

encandeasedes

encandeasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandear

encandeares

encandear

encandearmos

encandeardes

encandearen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

encandea

-

-

encandeade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

encandear

encandeares

encandear

encandearmos

encandeardes

encandearen

Gerundio

encandeando

Participio

encandeado

encandeada

encandeados

encandeadas