emendar

< lat emĕndāre ‘corrixir as faltas’, de mendu ‘falta, erro’
  1. v t Corrixir un erro de algo ou un defecto físico ou moral de alguén.
  2. v t DER Modificar un tribunal superior a sentenza emitida por el mesmo, a instancia da parte interesada.
  3. v pron Corrixir unha persoa a súa actitude errónea ou os seus defectos.

Confrontaciones

Citas

  • Debes emendarte se queres seguir sendo o seu amigo
  • Non te preocupes máis do que fixeches, agora xa non podes emendalo, Aquel home pretendía emendar o seu aspecto para conseguir o traballo

Formas incorrectas

enmendar

Palabras vecinas

Verbo: emendar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendo

emendas

emenda

emendamos

emendades

emendan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendaba

emendabas

emendaba

emendabamos

emendabades

emendaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendei

emendaches

emendou

emendamos

emendastes

emendaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendara

emendaras

emendara

emendaramos

emendarades

emendaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendarei

emendarás

emendará

emendaremos

emendaredes

emendarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendaría

emendarías

emendaría

emendariamos

emendariades

emendarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emende

emendes

emende

emendemos

emendedes

emenden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendase

emendases

emendase

emendasemos

emendasedes

emendasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendar

emendares

emendar

emendarmos

emendardes

emendaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

emenda

-

-

emendade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

emendar

emendares

emendar

emendarmos

emendardes

emendaren

Gerundio

emendando

Participio

emendado

emendada

emendados

emendadas