doutorar

< doutor
  1. v t Conceder a alguén o grao de doutor.
  2. v pron Obter o grao de doutor.

Citas

  • O tribunal doutourono onte na facultade de Ciencias
  • Pedro doutorouse este ano
Verbo: doutorar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutoro

doutoras

doutora

doutoramos

doutorades

doutoran

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutoraba

doutorabas

doutoraba

doutorabamos

doutorabades

doutoraban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorei

doutoraches

doutorou

doutoramos

doutorastes

doutoraron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorara

doutoraras

doutorara

doutoraramos

doutorarades

doutoraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorarei

doutorarás

doutorará

doutoraremos

doutoraredes

doutorarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutoraría

doutorarías

doutoraría

doutorariamos

doutorariades

doutorarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutore

doutores

doutore

doutoremos

doutoredes

doutoren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorase

doutorases

doutorase

doutorasemos

doutorasedes

doutorasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorar

doutorares

doutorar

doutorarmos

doutorardes

doutoraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

doutora

-

-

doutorade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

doutorar

doutorares

doutorar

doutorarmos

doutorardes

doutoraren

Gerundio

doutorando

Participio

doutorado

doutorada

doutorados

doutoradas