displicente

< lat displĭcente, p p de displicēre ‘desgustar’
Pliral: displicentes
  1. adx Que amosa falta de interese, entusiasmo ou afecto.
  2. adx Que se caracteriza polo seu mal humor.

Citas

  • Deixei o traballo porque xa non aturaba o carácter disciplente do encargado
  • Recibiu o premio cun aire disciplente, Non esperes que che vaia ben vestida, é disciplente ata niso

Palabras vecinas