disentir

< lat dissentīre
  1. v i Ter ou manifestar unha opinión contraria respecto a outros.
  2. v i Estar en desacordo unha cousa con outra.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • Aquel home era o único que disentía da opinión xeral, Nas cuestións fundamentais sempre disentes de min
  • As súas palabras disentían da súa forma de pensar
Verbo: disentir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disinto

disentes

disente

disentimos

disentides

disenten

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentía

disentías

disentía

disentiamos

disentiades

disentían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentín

disentiches

disentiu

disentimos

disentistes

disentiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentira

disentiras

disentira

disentiramos

disentirades

disentiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentirei

disentirás

disentirá

disentiremos

disentiredes

disentirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentiría

disentirías

disentiría

disentiriamos

disentiriades

disentirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disinta

disintas

disinta

disintamos

disintades

disintan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentise

disentises

disentise

disentisemos

disentisedes

disentisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentir

disentires

disentir

disentirmos

disentirdes

disentiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

disinte

-

-

disentide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

disentir

disentires

disentir

disentirmos

disentirdes

disentiren

Gerundio

disentindo

Participio

disentido

disentida

disentidos

disentidas