discernir

< lat discĕrnere
  1. v t
    1. Percibir algo con claridade a través dos sentidos.
    2. Distinguir unha cousa fixándose nas diferenzas que ten con outras.
  2. v t DER Encargar o xuíz a unha persoa a tutela dun menor ou dun incapacitado, ou o exercicio dun cargo determinado.

Sinónimos

Citas

  • Coa luz que había non discerniamos ben os detalles do cadro
  • Tes que discernir entre o amor e o cariño
Verbo: discernir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discirno

discirnes

discirne

discernimos

discernides

discirnen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernía

discernías

discernía

discerniamos

discerniades

discernían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernín

discerniches

discerniu

discernimos

discernistes

discerniron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernira

discerniras

discernira

discerniramos

discernirades

discerniran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernirei

discernirás

discernirá

discerniremos

discerniredes

discernirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discerniría

discernirías

discerniría

discerniriamos

discerniriades

discernirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discirna

discirnas

discirna

discirnamos

discirnades

discirnan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernise

discernises

discernise

discernisemos

discernisedes

discernisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernir

discernires

discernir

discernirmos

discernirdes

discerniren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

discirne

-

-

discernide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

discernir

discernires

discernir

discernirmos

discernirdes

discerniren

Gerundio

discernindo

Participio

discernido

discernida

discernidos

discernidas