detonar

< lat detonāre
  1. v i Producir unha cousa que estoura un ruído moi forte.
  2. v t Facer que estoupe algo, especialmente un explosivo.

Citas

  • A bomba detonou cinco minutos antes do previsto
  • Os militares detonaron os explosivos
Verbo: detonar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detono

detonas

detona

detonamos

detonades

detonan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonaba

detonabas

detonaba

detonabamos

detonabades

detonaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonei

detonaches

detonou

detonamos

detonastes

detonaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonara

detonaras

detonara

detonaramos

detonarades

detonaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonarei

detonarás

detonará

detonaremos

detonaredes

detonarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonaría

detonarías

detonaría

detonariamos

detonariades

detonarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detone

detones

detone

detonemos

detonedes

detonen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonase

detonases

detonase

detonasemos

detonasedes

detonasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonar

detonares

detonar

detonarmos

detonardes

detonaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

detona

-

-

detonade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

detonar

detonares

detonar

detonarmos

detonardes

detonaren

Gerundio

detonando

Participio

detonado

detonada

detonados

detonadas