destinxir

  1. v t, i destinguir.
Verbo: destinxir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxo

destinxes

destinxe

destinximos

destinxides

destinxen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxía

destinxías

destinxía

destinxiamos

destinxiades

destinxían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxín

destinxiches

destinxiu

destinximos

destinxistes

destinxiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxira

destinxiras

destinxira

destinxiramos

destinxirades

destinxiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxirei

destinxirás

destinxirá

destinxiremos

destinxiredes

destinxirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxiría

destinxirías

destinxiría

destinxiriamos

destinxiriades

destinxirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxa

destinxas

destinxa

destinxamos

destinxades

destinxan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxise

destinxises

destinxise

destinxisemos

destinxisedes

destinxisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxir

destinxires

destinxir

destinxirmos

destinxirdes

destinxiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

destinxe

-

-

destinxide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

destinxir

destinxires

destinxir

destinxirmos

destinxirdes

destinxiren

Gerundio

destinxindo

Participio

destinxido

destinxida

destinxidos

destinxidas